بسمه تعالی تهمت، آفت اخـلاقی و اجتماعی است که گاهی اوقات بعضی اشخاص به علت جهالت، زیاده خواهی و یا حسادت و خودبرتر بینی، به حقوق دیگران تعدی می نمایند و با نسبت دادن لفظ و کلمه ای ناروا و ظالمانه، به صورت زبانی و عنوان در رسانه و یا چاپ درجراید و روزنامه ها سعی می کنند تا با آن آبرویی را بریزند یا باعث فروپاشی کاشانه ای و شهری و حتی دنیایی شوند. ابتکار و ماشه اصلی این سلاح غالباً ازطرف مستبدان و مزدوران آنان اعمال می گردد و همیشه و در همه جا، حتی پیامبران الهی و امامان معصوم هم از شر آنان در امان نبوده اند تا آنجا که در باره شهید محراب گفتند: "مگر علی نماز می خواند". از این تهمتهای ناروا در سالهای بعد از انقلاب و در مورد افراد متدین و مؤمن، بسیار دیده و شنیده ایم. اخیراً نشریه یالثارات که خود و حامیانش را وارث حسین می دانند مطلبی بسیار شنیع و زشت را در مورد یکی از زنان مومن و خدمتگزار دولت پخش نموده که یقیناً قباحت آن از در آوردن خلخال از پای زن یهودی کمتر نیست تا سکوت در مقابل آن جایز باشد. این موارد کذب که شامل تهمت و دروغ و غیبت و افترا می شود از نظر شرعی و قانونی قابل بررسی است. از نظر قانون اساسی: در قانون اساسی جمهوری اسلامی همه انسانها ازحمایت یکسان قانونی مثل حق برخورداری از امنیت، حق مصونیت حیث آبرو، جان، مال، حقوق، مسکن و شغل، حق مصونیت از تجسّس، حق برخورداری از امنیت و مصونیت قضایی و برائت و منع شکنجه و منع هتک حیثیت، حق آزادی بیان، قلم و مطبوعات، حق برخورداری از آزادیهای گروهی، حق آزادیهای فکری و عقیدتی و منع تفتیش عقاید و... برخوردار است. بنابراین از نظر قانون هیچ انسانی حق ندارد به انسانی دیگر تهمت ناروا زده و یا توهین و هتک حرمت کند. در اصل 39 قانون اساسی در باره حتی فرد مجرم می گوید: "هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانوندستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعیدشده به هر صورت که باشدممنوع و موجب مجازاتاست"؛ حال چه رسد توهین و تهمت نسبت خانمی مؤمن و خدمتگزار. ماده ۶۹۷ قانون مجازات اسلامی در تعریف افترا می گوید: «هر کس به وسیله اوراق چاپی یا خطی یا به وسیله درج در روزنامه و جراید یا نطق در مجامع یا به هر وسیله دیگر به کسی امری را صریحاً نسبت دهد یا آنها را منتشر کند که مطابق قانون آن امر، جرم محسوب می شود و نتواند صحت آن اسناد را ثابت کند جز در مواردی که موجب حد است به یک ماه تا یک سال حبس و تا ۷۴ ضربه شلاق یا یکی از آنها حسب مورد محکوم خواهد شد». بر اساسِ ماده ۶۰۸ قانون مجازات اسلامی توهین به افراد از قبیل فحاشی و استعمال الفاظ رکیک چنانچه موجب حد قذف نباشد، به مجازات شلاق تا ۷۴ ضربه یا ۵۰ هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود. تهمت از نظر قران: بهتان و تهمت از گناهان کبیره است و در قرآن مجید به شدت از آن نهی شده است که درمیان آنها بدترین تهمتها تهمت زدن به زنان پاکدامن است: «إِنَّ الَّذینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیا وَ اْلآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظیمٌ»؛ « کسانی که زنان پاکدامن و بی خبر (از هرگونه آلودگی) و مؤمن را متهم می سازند، در دنیا و آخرت از رحمت الهی بدورند و عذاب بزرگی برای آنهاست. (سوره احزاب آیه 58) در جوامع بشری، همواره بهتان و یا برچسب زدنهای ناروا، مطرح بوده و امروزه نیز به بزرگترین ابزار سرکوب مخالفان حکومتها تبدیل شده و باعث گردیده تا حق باطل و باطل حق جلوه کند، بیگناهان متهم و گرفتار، و گناهکاران تبرئه و آزاد باشند، حسن ظن مبدل به سوء ظن شده و اعتماد عمومی مردم از بین رفته و نا امنی جایگزین امنیت گردد و در نهایت نظام عدالت اجتماعی از بین برود. آنچه که دستور صریح اسلام است، این است که مؤمن نه تنها نباید نسبت به مؤمن دیگری سوء ظن داشته باشد بلکه باید عمل او را حمل بر صحت کند. در آیه12 از سوره نور می فرماید: "لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَیْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْکٌ مُّبِینٌ»: « چرا هنگامى که آن [بهتان] را شنیدید مردان و زنان مؤمن گمان نیک به خود نبردند و نگفتند این بهتانى آشکار است». متأسفانه بعد از گذشت ده ها سال که از وعده عمل به قرآن و رفع تبعیض و استقرار عدالت اجتماعی می گذرد، شاهد چنین نسبتهای زشت و زننده ای هستیم و متأسفانه تر مصونیت قضایی اینگونه افراد و نشریات و جراید است که همچنان به کار خود ادامه می دهند و این در حالی است که فردی بدون هیچ قصد توهینی با کشیدن یک کاریکاتور یا سرودن شعری طنز گونه، به زندان می افتد و از کار محروم میگردد. اگر واقعاً به دین و اسلام اعتقاد داریم باید در عمل از دستورات آن پیروی نماییم. مجازات کسانی که به مخالفین فکری خود تهمت میزنند و یا توهین میکنند در شرع و قانون مشخص است؛ بیاییم در عمل پیرو شرع و قانون باشیم و در مورد خاطیان و مجرمین به عدالت رفتار نماییم. والسلام.